Książka ukazuje, jak idea wcielenia oddziałuje na współczesną filozofię, psychologię głębi i historiozofię, wykraczając poza ramy teologii. Autor interpretuje postać Chrystusa jako byt atopiczny – „miejsce poza rozumieniem” – którego każda wykładnia jest zarazem redukcjonistyczna i trafna, a samo Wcielenie jawi się jako wezwanie do nieustannej hermeneutycznej aktualizacji, łączącej rozwój jednostki z dziejami całej ludzkości.